Lisanne: la vita e bella in Pistoia

There are no translations available.

La vita e bella!

Op 31 augustus was het eindelijk zover. Na een lange tijd aan voorbereiding gingen we dan eindelijk naar Italië.

We hadden er allebei super veel zin in en hadden gelukkig niet echt last van zenuwen. Na onze vliegreis van twee uur, moesten we ook nog twee uur met de trein naar Pistoia. En ja, dat was best een gedoe met die zware koffers van ons! Maar dat hoort er natuurlijk ook bij. We waren wel heel blij toen we eindelijk bij onze verblijfplaats in Pistoia aankwamen.
Maar toen we binnen stapten was dat op het eerste gezicht even schrikken. De keuken was een bende. Er woonde namelijk ook twee Russische meiden die waarschijnlijk niet zo nauw keken qua hygiëne in de keuken.
Verder bestond onze kamer uit twee bedden en een kast. Gelukkig hadden we wel een eigen badkamer. Het was erg klein. We vroegen ons af hoe we dit de komende zeven weken moesten volhouden…

Maar dat veranderde al snel! Na onze eigen spullen in de kamer te hebben werd het helemaal ons eigen plekje. En het liefst wilde we er niet meer weg.

En toen ging het zelfstandige leventje echt beginnen. We vonden het heerlijk om onze eigen boodschappen te doen. Gelukkig houden we allebei van hetzelfde eten, dus dat scheelt. Het is echt fijn om elke dag gewoon zelf te bepalen wat je eet.
En we hebben niet eens elke dag pizza en pasta op. Ook iets waar je dus opeens veel meer vrijheid in hebt en eigen keuzes in kan maken.

Ook kregen we drie uur per week Italiaanse les. En zo leerde we een klein beetje Italiaans te spreken. Verder hebben we veel leuke mensen leren kennen. Italiaanse les volgde we samen met een groep Nederlanders. Zij verbleven in een soort studentenhuis. Hier ontmoeten we mensen uit verschillende landen zoals Wales, Denemarken, Spanje en Zwitserland. En natuurlijk leerde we ook Italianen kennen.

We vermaakten ons goed en hadden allebei totaal geen last van heimwee. In het begin was het wel erg wennen. Maar voor dat we het wisten waren we gewend aan ons leventje in het mooie Italië.

Als je zo samen in een vreemd land bent kom je natuurlijk ook wel een voor onverwachte situaties te staan. En omdat je in het buitenland bent zijn deze soms iets moeilijker op te lossen. Zo was het draadje van Elsemieke’s beugel losgeschoten. En ja wat doe je dan? We wisten niet eens of er überhaupt een orthodontist in Italië bestond. Uiteindelijk hebben we het op onze stage gevraagd. Gelukkig hadden we heel behulpzame collega’s die voor haar een afspraak bij de tandarts maakte.

Ook waren we op onze eerste avond al flink verdwaald. We kwamen terug van boodschappen doen en we wisten totaal niet waar we heen moesten. Met boodschappentassen en al liepen we door Pistoia.

Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan eten (incl. boodschappentassen). Vervolgens hebben we aan een serveerster de weg gevraagd. Uiteindelijk zijn we zo toch nog veilig thuis gekomen.
En door dit soort situaties ga je inzien dat je veel dingen prima zelf kan oplossen. Ook krijg je de kans om zelf beslissingen te nemen waarbij je normaal gesproken misschien je ouders nodig hebt. Door een internationale stage ga je inzien dat je dit ook zelf kan, en dat is wat je zelfstandiger maakt. En dat is bij ons zeker gelukt!

Voor het verslag over de stage moet je het verhaal van Elsemieke lezen!!

November 2011, Lisanne van de Griend