Elke dag op en neer van Zeeland naar Dordrecht reizen, dat is wat ik voor mijn avontuur al anderhalf jaar deed.

Vastbesloten om een stage te gaan doen in het buitenland was ik al snel na de eerste presentatie over de mogelijkheid om binnen onze school naar het buitenland te gaan voor je stage. En nee, een maandje of 2 leek mij veel te kort.
Ik wilde de cultuur proeven en echt genieten van alle verandering en dat wilde ik een half jaar en niet na 2 maanden afscheid nemen van iets wat ik maar kort had ervaren. Natuurlijk was het spannend zo alleen, zo gewend dat mijn prakje gewoon klaar staat als ik thuis kom van school, je vertrouwde vrienden groep om je heen en ga zo maar even door.

Ik vond het een uitdaging en ik wist van mensen die deze ervaring al eerder hadden meegemaakt dat je de man met de hamer kon tegen komen en gek of niet zelfs dat wilde ik wel is mee maken.
Het vertrouwde loslaten het vliegtuig instappen alleen, geen papa en mama die me staand hielden maar Saskia all on her own die stiekem dacht “kan IK dit wel ?!”

Ik werd in het diepe gegooid en kon dezelfde middag na aankomst al meteen op zoek naar mijn stage want in Zeeland komen we niet verder dan een pendel bus.
Na een middagje heel de stad te hebben gezien en alle mogelijke metro lijnen te hebben gepakt was ik toch bij mijn stage aangekomen en kon ik de dag erna met een goed gevoel richting mijn eerste stage dag.

De kinderen liepen in uniform, ik werkte met een time table en ik at ineens warm eten tussen de middag. Allemaal nieuw en de eerste week werd ik vooral in een achtbaan vol nieuws meegenomen. Naast mijn stage ging ik in de avonduren 2 keer in de week naar Spaanse les tot 9 uur en at vaak om half 10 ‘s avonds. Ik ervoer het voornamelijk als heel leuk maar de nieuwe ervaringen en de vermoeidheid hebben me na anderhalve week toen even de kop gekost. Migraine kwam opzetten en ik heb zo vier dagen op bed gelegen.

Na dat ik aan alles gewend was in Barcelona heb ik me op een bepaald moment nog even heel alleen gevoeld tussen al die Britten. Ik had op den duur wel heel erg het gevoel dat ik ontzettend mijn best moest doen om als enige Nederlander tussen deze groep mensen te passen.
Ze vormden vaak ook groepjes en van een potje roddelen waren ze ook niet vies wat mij op sommige momenten onzeker maakte. Ik heb dit bespreekbaar gemaakt aan mijn begeleiders in Nederland en eigenlijk voordat ik het kon aankaarten op stage kreeg ik het gevoel dat er wel docenten waren die me wel degelijk wilde helpen en waar ik bij terecht kon.
Ik bleef het wel moeilijk vinden hoe de Britse richtlijnen van school soms in elkaar zaten. Die ervoer ik als voornamelijk streng en ik vond ze soms ook erg onredelijk.
In al het negatieve het positieve zoeken dacht ik toen. Ik heb altijd moeite gehad met zelf een beetje autoritair durven te zijn voor de klas en was voornamelijk bezig geweest met de leuke juf te zijn.
Dankzij de Britse mentaliteit ben ik er wel achter gekomen dat dit soms nodig is dan wel niet in zo’n grote mate als de docenten op de Oak House school soms toepasten maar streng zijn is zeker soms nodig en wat ik ook zo opvallend vond de kinderen vergaten het zo en gaven de docent de volgende dag gewoon weer een knuffel.

Ik heb al mijn doelen bereikt en daar ben ik erg blij mee. Al hoe wel het soms bijvoorbeeld moeilijk was om mijn Spaanse lessen te combineren met mijn stage ben ik blij dat het uiteindelijk tot zijn recht is gekomen.
Ondanks dat ik mezelf niet altijd thuis voelde op mijn stage is het zeker haalbaar om een goede leerzame stage daar af te ronden. Toen ik net in Barcelona was dacht ik dat Spanjaarden wel een beetje Engels zouden kunnen. Maar al snel kwam ik er achter dat al zouden ze het kunnen, ze er niet de moeite voor willen doen om de taal te spreken. Dat motiveerde mij wel om Spaans te gaan leren.

Barcelona is een stad waar genoeg is te doen van maandag t/m zondag is het altijd druk. Het is ook erg toeristisch dat maakt wel dat je vaak mensen ontmoet waar je geen vriendschappen mee kan op bouwen. Ondanks dat heb ik er toch hele leuke mensen ontmoet die ik zelfs nu nog vaak zie.
Ik ben drie keer naar thuis wedstrijden geweest van FC Barcelona met mijn nicht wat ik echt een super ervaring vond.
Verder wandelde ik elke ochtend voor ik naar mijn stage ging langs La Sagrada Familia en heb ik alle bedenkelijke bezienswaardigheden wel bezocht in Barcelona.

Saskia de Vlieger, juni 2011