Hey allemaal,

Het lijkt me leuk om je iets te vertellen over mijn buitenlandse stage. Op de foto hier naast zie je mij met één van de cliënten. Ik ben Lydia de Jong en doe de opleiding maatschappelijke zorg. Op dit moment ben ik 18 jaar en zit in de tweede van een vier jarige opleiding.

Werken in de gehandicapten zorg vind ik iets bijzonders hebben en heel fijn om te doen. Samen leuke dingen doen en werken, langzaam de cliënten beter leren kennen. Als ik mijn opleiding afgerond heb ga ik op zoek naar een geschikte werkplekwaar ik me voor 100 % kan inzetten zodat de cliënten een waardevol bestaan krijgen.

Nu iets over Finland, want daar ging mijn buitenlandse stage naar toe. Meer dan 6 weken heb ik doorgebracht in de hoofdstad, Helsinki. Zelf kom ik van een klein dorpje in de polder, dus wel even wat anders zo’n drukke stad. We kwamen op 1 maart aan en daar was het nog goed winter. Leuk om een lange winter mee te maken. We hebben kunnen genieten van super veel sneeuw en kou. Na 4 weken smolt de meeste sneeuw langzaam weg en was de lente duidelijk te voelen. Een leuke kennismaking van het land!

Helsinki is een drukke en gezellige stad. Tegen verwachting in voelde ik me gelijk op mijn gemak en heb ik heel veel aardige mensen ontmoet. Mij werd verteld dat de Finnen gesloten mensen zijn en niet snel in zijn voor een praatje. Dit herkende ik aan sommige personen, maar ik heb juist ook veel aardige, geduldige en open mensen ontmoet, heel verschillend dus. Het levens onderhoud is duurder, omdat alle boodschappen en kleding duurder zijn dan in Nederland. Helsinki is wel een welvarende stad, en met veel twee verdieners werken ze hard voor hun geld.

De gehandicapten zorg is dan ook erg goed, iedereen betaalt een stukje mee. Waar je in Nederland de capaciteit hebt om 2 begeleidsters op een groep te plaatsen is er in Finland genoeg geld om 3 of 4 begeleidsters op een vergelijkbare groep te plaatsen. Veel meer tijd voor persoonlijke aandacht natuurlijk, wat heel positief is voor de cliënten.

Ik heb stage gelopen op dagactiviteiten centrum voor mensen met een beperking, zoals syndroom van Down, autisme of spasme. De meeste cliënten hadden zowel een geestelijke handicap ook een lichamelijke handicap. Mijn stage Tyynelä geeft dagbesteding aan 19 cliënten waarvan elke dag 17 mensen aanwezig zijn. Op deze groep staan 4 begeleidsters. Deze groep cliënten kun je indelen in twee groepen. Groep 1 is een groep waar de cliënten veel zorg nodig hebben bijv. bij de toiletgang en eten. Met deze groep wordt apart begonnen, er word veel gebruik gemaakt van geuren en vaste patronen. Groep 2 begint met een goedemorgen praatje, en alle nieuwtjes worden even besproken. Daarna worden de groepjes gemaakt. Meestal 4 groepen zodat iedereen met 1 begeleidster een activiteit kan doen. De activiteiten zijn heel verschillend, van snoezelen, knutselen en pittenzakjes maken. Ook krijgen alle cliënten warm te eten. Na het eten is er tijd voor even rust of je kunt iets voor jezelf gaan doen. Dan worden er spelletjes gedaan en de picto agenda’s bijgewerkt. We sluiten af met koffie en iets lekkers. Het belangrijkste was dat je in de gaten hield of iedereen een taak had. Het is vooral het ‘vermaken’ van de cliënten. Ook de basisbehoefte moet je goed in de gaten houden. Het begeleiden van de cliënten naar de wc en tijdens het eten hoort daar ook bij.

Wat ik erg leuk vond was dat de cliënten waren met totaal ander niveau. De een heeft moeite met zijn schoenen aan trekken, de ander reist zelfstandig met het openbaar vervoer. Daardoor kan er een leuke band ontstaan tussen de cliënten wat op Tyynelä erg goed te zien was. Alle cliënten vonden het leuk dat ik er was, en dat lieten ze duidelijk merken. Dat ik de taal niet sprak vond ik eigenlijk totaal niet storend, zelfs een beetje leuk. Door veel non-verbaal te co mmuniceren kun je een hele goede band opbouwen met de cliënten. Mijn begeleidster kon goed engels, maar voor mij was dat soms nog wel moeilijk. Maar als je daar bent moet je wel engels praten, dan lukt het meestal wel. Je zegt dingen die je na die tijd niet eens meer kan zeggen, bijna altijd kom je er wel. En als ik iets niet snapte legde mijn begeleidster het op een andere manier uit. Eigenlijk was het een hele leuke tijd, ondanks al het Fins wat gesproken werd.

Niet allen op mijn stage ben ik veel Fins en Engels tegen gekomen maar ook in onze vrije tijd. We werkte 4 dagen waardoor er genoeg tijd vrij was om het land te leren kennen. We zijn met de boot naar Estland geweest (2 uur varen) waar we de stad hebben bekeken. Een leuke oude stad met veel plekjes die je kan bekijken. Shoppen kan er ook goed, ongeveer dezelfde prijzen als in Nederland. We hebben een restaurantje gevonden die echt super goed was. Voor twaalf euro een drie gangen waar niets op aan te merken is.

Vanuit Lapland
 
Ook zijn we met de trein naar Lapland geweest (26 uur in totaal) We hadden een slaaptrein waardoor de tijd zo voor bij vliegt. Iedereen keek ons vreemd aan (even 1 dagje van hier naar Frankrijk) maar het was echt te moeite! De kerstman gesproken en een gaaf museum bezocht. Een hele andere omgeving dan Helsinki.

In Helsinki hebben we ook veel bezocht, museums en veel bekeken. Ook ben ik de zondagen naar een ‘rock’ kerk geweest. Een koepelkerk helemaal uit de rotsen, indrukwekkend mooi. Daar is elke zondag een engelse dienst met veel mensen die je heel erg welkom heten. Daar heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. En veel contact gehad met andere jongeren.

Ook ben ik verschillende keren naar het Friday-café geweest waar jongelui samen kwamen. Toevallig ben ik een paar keer wat wezen drinken in de stad en stond ik raar te kijken toen er Rotterdam op mijn kopje stond. Er zit een Rotterdams bierhuis midden in de stad, best gezellig.

Maar dan is het ook weer gezellig om weer naar huis te gaan. De vlucht is super verlopen. Door de vulkaan uitbarsting konden we niet vliegen zoals de bedoeling was. Gelukkig konden we via polen en zijn we normale tijd geland. We hebben geluk gehad, en de reis is zonder moeilijkheden verlopen.

Nu ik thuis ben begin de mensen in Finland al aardig te missen. Ik had verwacht dat thuis er moest wennen omdat je toch best een tijd voor je zelf zorgt, gelukkig viel dat erg mee. Wel moest ik erg wennen om weer bij mijn vriendinnen te zijn. Maar als je dan eenmaal in het ritme zit is het zo weer als vanouds.

Ik heb een super leuke tijd gehad, en veel kunnen leren. De zorg in Finland is erg goed, en erg leerzaam om eens van dichter bij te bekijken. Wie de kans krijgt voor buitenlandse stage moet dat zeker doen. Maak je geen zorgen over de taal, dat gaat eigenlijk vanzelf. Het is een ervaring geweest die ik niet snel zal vergeten. Een onvergetelijke kans die door het da Vinci mogelijk gemaakt word.

Groetjes Lydia

Ps: Ga je ook op buitenlandse stage, en wil je wat vragen, laat het maar weten: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it